Pagdating ng Panahon

Darating ang panahon na ako’y lilisan.

Sana hindi niyo ako makalimutan

Babaunin ko sa aking puso’t isipan

Ang ating pagkakaibigan.

Darating ang panahon na ako’y mawawala na lamang

Ako’y patawarin kung hindi makapagpaalam.

Tanging hiling ko lamang ay inyong panalangin

Upang tunay na kapayapaan ay mapasaakin.

Darating ang panahon ang lahat ay matatapos

Kasama ang mga agam-agam at mga takot

Salamat sa pakiisa sa aking paglalakbay

Patawad kung  kailangan nang mapahiwalay

Sa pagdating ng panahon

Wala nang luha, lubos ang tuwa.

Sa pagdating ng panahon

Walang hanggan ay makakamtan na.  

An open letter to my future boytoy

Geez, I am already 44 and still feeling 'girly'.

I admit. I have been looking at you, nay, staring, ogling even. I just couldn't keep my eyes off your beautiful face. You remind me of no one. Not Piolo, not Alfie Anido, not Brad Pitt. Your face is just perfectly chiseled that it's almost impossible to describe it. Ok, I am exaggerating. But for me, you've got a face that would make me forget that I had a bad morning, that would make me remember that there's always sunshine after the rain.

I melt. You don't look straight to me but I know you're looking, you're noticing my stare. This morning, you're seated beside me. I can feel everything. Your breath. Your skin. Your 'balahibo'. Your sideways stare. I was blatantly staring back. I was obviously hyperventilating. I had to pray ten Hail Mary's to temper myself, to control my growing desire to hold your hand or to pretend sleeping and lean to your right shoulder. I was not successful. I didn't grab your hand but yes, I ran my fingers to your forearm. I didn't just lean my head to your shoulder, instead, I silently kissed it. I know you noticed. I know you knew. I heard your deep sigh. I felt your heavy breathing, as if anticipating something else or something more. I thought I can do more. But that's enough hooray for the day.

I give in. I promised to be good, to give up 'desiring'. I am used to just looking, to staring, to ogling. I am used to just admiring. You must be Michaelangelo's inspiration, you must be a Greek god, you must be an Olympian warrior, you must be an apparition. But the admiring went to a different level when I realized you knew I was looking, staring and ogling. You started to flirt with your half-smile. You started to seduce. You started to make me feel weak, melted and totally girly.

I accept. This morning, both us breathing like we were running in a treadmill, you made an invitation, A proposal perhaps. I don't know. But whatever it is, I accepted. I got your number, thank you. I was surprised by your move. You opened your Samsung phone and showed me your name and contact info. I texted you as soon as I had the chance and you swiftly texted back.

I realize. You are a real estate consultant and you're selling me a piece of land in Ortigas. But I realized, all I wanted was just a piece of meat. I passed. Sorry.

I am 44 and still an 'ilusyonada.'

An open letter to my future nephew

Geez, I had to be 44 before I could become a real uncle.

I am used to be called Kuya, Sir, Pare, Ninong and yes, Mama Nich. Now that you’re coming real soon, I am feverish to the notion that somebody will finally call me Tito.

Your parents have a name for you already --- Nathaniel. Indeed, you are an angel, you will be our angel. We are deciding which nick would suit an angel like you. Nate or Nathan? But before you could be christened or called by different names or terms of endearment, let me, your loving Tito, call you My Neph.

My Neph, everyone is agog by your coming out. Excitement is an understatement of what we feel in our hearts.

Tita Elvie bought a baby drawer for you. Tita Elvie, as you will know, is a sister of Mama and our doting tagapag-alaga. All of us were reared by her; but it was your father, Benedick, our bunso, who became her favorite. In return, Benedick calls her Mommy Vie. So you, My Neph, would call Tita Elvie, Mommy Lola.

Tita Flor bought  a lot of baby items to fill that drawer. Those cute baby dresses, all in blue! Diapers, blankets, and pillows and many more. Tito Gerry promised that he will buy a crib for you, I am sure Tito Hernan will match that with a stroller perhaps. Tita Celia has been checking on your Mom, calling night and day from Chicago. Wala pa ba? Hindi pa nangnaganak si Myles? And Tito Junior, despite his speech impairment due to a massive stroke, is already practicing to mumble your name.

And us, your Papa Benedick’s brothers? We just couldn’t hide or contain it. This is really it. Finally. A baby. A nephew. Wow. The whole idea boggles us. The miracle of life is so awesome. Our bunso will soon become a father. Soon, a tiny tot will whisper to us that word: Tito. Oh Man, that would be the sweetest name, that would be a lovely music to our ears! Say it again, Tito.  

So My Neph, come out na. Please. I am already crying typing this. And I can imagine the deluge of tears when you finally cry out loud to announce to the whole world that you’re finally here. Those will be tears of joy, of triumph, of celebration, of appreciation, of thanksgiving, of LOVE.

I love you My Neph. Come out na ha.

Geez, I am already 44 and aTito.

An open letter to my future boyfriend

Geez, I am already 44 and it’s time I stopped being coy.

And how young are you? Young enough to be my son. Contrary to a romanticized belief, age does matter. However, I believe our generation gap will work both ways, positively and negatively. My experience, your exuberance. My maturity, your vitality. My patience, your impertinence. And so on and so forth. Like yin and yang, our age gap will be filled by itself to create balance and harmony. There will be contradictions, there will be clashes considering our differences --- but at the end of the day, there will be love and that’s all that really matters.

Aside from God, my family and some well-meaning friends --- I have never spoken these words to anybody. Oh yeah perhaps to Simon Atkins or Joseph Yeo, or even to Cha Cruz or Michelle Gumabao, or to Anne Curtis or Angel Locsin. But save for God, my family and well-meaning friends,  no individual was really worth these three little big words. And I am saying them now, to you and to you alone. I love you.

With those words comes my total package. Me, myself and I. I am not going to change anything for you. Perhaps, my routines will do change. My schedule will be damned I know and my body clock will always be hyperactive. But I will still be me.

Neither would I ask you to change anything, save for that hair perhaps? I love the way you rock my world. I love the way you make me feel not like a natural woman but like my natural self. I love the way you make me comfortable about myself and about us, together. For the first in my life and I had to be 44 to be able to do this, I can walk holding hands with a guy. And I thank the heavens that right hand belongs to you.

I cannot promise you anything; you know, materials things and all. I cannot buy you that Kobe VII. I cannot make you ride in a luxury car. I cannot treat you in an expensive restaurant. I cannot lend you money. I cannot support your family. I cannot be your sugar daddy. All I can be is to be me. All I can give is myself. And that means everything and every piece of me.

I can promise you that I will dance with you in the rain. I promise that I will cry with you when you’re in pain. I promise that I will listen to your out-of-tune songs and to your never-ending stories. I promise to laugh at your antics and outdated knock-knock jokes. I promise to be with you in your most trying times. I promise to be away from you if you needed time to be alone. I promise to give you space and I will respect that. I will respect also your own beliefs, your own set of values, choices and preferences [Ok, no pork when we dine together]. Most of all, I will respect you being you.

Lastly, I promise not to be perfect and to be a perfectionist. I have lost a lot of opportunities to love and be loved for trying to be perfect, for setting out perfect ideals. But that didn't mean you are not perfect. As a matter of fact, you are the perfect guy I have been praying for. And you even came at perfect time and place. But let us just stop there. Let us not try to be perfect for each other. We are not and we will never be. Love by itself is a continuous perfection. It cannot be perfect at one single millisecond.

Geez, I am already 44 and old enough to be your daddy; still I would have the gall and confidence to say all these things to you.

That is, when we finally cross paths.

And I hope it won’t be until I turn 45. 

Hindi Bingi ang Pag-ibig

 Parang pang-Viva Films ang title, pero ang tutoo ito ay patungkol sa Ebanghelyo ngayong araw [Mark 7:31-37]. Pinagaling ni Hesus ang isang taong bingi’t utal, sabi nga ng mga tao sa dulo ‘napakabuti ng mga ginagawa niya.’ Maaring tawagin natin itong simpleng paggamot, yung iba ituturing itong himala. Pero ang totoo, nangyari ang pagpapagaling, naganap ang himala --- dahil sa Pag-ibig ni Hesus.

Sa ating pagsunod kay Hesus, tayo rin ay maaaring makapagpagbigay ng pandinig at makapagbigay ng kalayaan sa isang taong maisatinig ang kanyang damdamin. Tayo rin ay maaaring matutong makinig sa saloobin ng iba. Tayo rin ay maaaring maging boses para sa iba.

Sa paligid natin, may mga PWD [persons with disabilities]. May mga taong totoong pipi’t bingi. Hindi naman nila hinahangad ang anumang special treatment; bagkus, fair treatment lang. Yung patas. Yung kung anumang pagkakataon ang binibigay sa’yo, ganun din dapat sa kanila [equal opportunity]. Kung anuman ang kaya mo, maaaring kakakayanin din nila. Hinid nila kailangan ng simpatya, ang kailangan nila ay pagbubukas ng isip sa pagtanggap sa kanila.

Sa paligid natin, may mga HIV positive. May mga baklang biktima pa rin ng discrimination. May mga babaing biktima pa rin ng pag-aabuso. Narinig ba natin ang kanilang panaghoy at pagtangis? O ang nakita lamang natin ay ang persepsyon na namuhay sila sa marumi. O ang narinig lamang natin ay ang ating sariling pagkutya, pagtawa at pandidiri.

Sa paligid natin, may mga mahal tayo sa buhay na hindi pinapakinggan. May mga mahal tayo sa buhay, kasama sa bahay at hanapbuhay na hindi natin pinagsasalita. Ang naririnig lamang natin ay ang ating sariling pagsasalita. Bingi ka rin sa hinaing at pakiusap. Pipi ka rin sa pagsabi ng ‘salamat’ at ‘mahal kita’. Bingi ka rin sa mga paghingi ng awa. Pipi ka rin sa pagsabi ng ‘patawad’.

Sa ating pagsunod kay Hesus, hindi tayo dapat maging pipi’t bingi, hindi rin dapat ginagawang pipi’t bingi ang iba.

Dahil hindi bingi ang Pag-ibig na turo ni Hesus, tayo ay handang gumaling at magpagaling ng iba.    

Sapatos

Bago matapos ang nakalipas na taon, nakagawian ko nang maglimas ng mga gamit na hindi ko na masyadong kailangan o napapakinabanagn. Tulad ng mga pantalon na size 31 pataas, gaano man sila kamahal noong aking binili, alam kong wala na silang silbi sa aking buhay. Pampasikip lamang sila sa aparador. Tulad ng mga medium to large kong t-shirt, long sleeves at polo shirt --- nakakaagaw lamang sila sa paggamit ng hanger. Pinamigay ko na rin sila. Noong nakaraang Martes ay sinita ako ni Gym Buddy sa aking suot na t-shirt, mukha raw akong hiphop sa luwag. Sabi ko paborito ko ito noong mataba pa ako. Hindi na raw ako mataba kaya mukha na akong tanga na isuot pa ito. Kasama na ang t-shirt na ito sa mga susunod kong papamigay.

 Tuwang-tuwa ang kumpare kong Esmer dahil isa siya sa mga naging beneficiary ng aking pamimigay. Ang kanyang stash: mga original na sapatos ko at ng aking kapatid. Kabilang na ang ilang paborito tulad ng Nike na kulay black at Adidas na poging-pogi pa pero di ko na masyadong nagagamit.

Masarap din ang pakiramdam nang nakapamaigay ng gamit. Nakakagaan ng kalooban na nakapagbawas ako ng mga damit at sapatos.

Dati-rati, isa lamang akong beneficiary ng mga ganitong pamimigay. Isa lamang akong taga-tanggap ng mga hand-me-down na sapatos ng aking tiyuhin.  Isa lang kasi sapatos kong pamasok noong college. Ang aking pang-PE ay rubber shoes ng tiyuhin ko, minsan kapag may bago siya, ginagamit ko ng walang paalam. Bahala nang masigawan paminsan-minsan. Wala akong panggimik o panglabas. Pangsimba, pangpasyal --- kung anong mayroon ang tiyuhin ko.

Naalala ko tuloy yung kaklase ko noong first year college. Magkaiba kami ng major pagdating ng third year, pero maski papaano ay nagkakasama kami at nagkakakuwentuhan. Noong fourth year at pareho nakaming malapit grumadweyt, binati niya ang suot kong sapatos.

Sabi niya, ' ... apat na taon na tayong magkakilala, gragradweyt na tayo pareho, yan pa rin ang sapatos mo...'

Ewan ko pero parang pakiramdam ko ay napahiya ako, lalo na at marami kaming kasama noong oras na iyun. Alam kong namula at nag-init ang aking mga pisngi. Parang gusto kong umallis at umiyak.

Dugtong niya ' uy, no offense ha, bilib nga ako sa sapatos mo, ang tibay...apat na taon, bihira yun ha...'

Tama si Dingdong. Apat na taon, isang sapatos pamasok. Ang totoo nga, ito rin ang sapatos na ginamit ko nung graduation day namin ng high school. Tandang-tanda ko pa kung saan namin binili ng Mama ko. Sabi niya, pasadya para matibay. Pumunta kami ng Gilmore para sa sapatos na di ko akalain at di ko rin pansin at alintana --- magagamit ko ng apat na taon at higit pa.

Pagkatapos ng aming usapan ay ako pa ang tila nagmamalaki. Pinagmamalaki ko ang aking sapatos na simbolo ng lahat ng aking pagtyatyaga, lahat ng pagtitiis ng aking Mama at Papa. Simbolo siya ng payak na pamumuhay, habang hindi nakaramdam ng kasalatan o deprivation. Simbolo ng katotohanan na marunong akong makuntento, na hindi ako mapaghanap, hindi ako naghahangad ng hindi namin kaya. Hindi ako magsususot ng sapatos para masabi lang na marami ako nito.

Aaminin ko na sa ngayon ay marami akong sapatos. May mga gusto pa akong bilhin at pinangarap na masuot. Noong nakaraang Pasko ay nakatanggap ako ng Aldo bilang regalo ng kaibigan. Noong Bagong Taon ay binigyan ako ng pera ng isa pang kaibigan upang ipambili ko ng sapatos na gusto ko.

Pero gaano man karami ang aking sapatos ngayon (wala namang sampung pares ha --- napamigay ko na nga yung iba), mananatili pa rin sa aking puso't isipan ang aking sapatos noong college. Nasaan man siya ngayon, malayo ang aking narating dahil sa sapatos na iyun.

Mga Takot.

Isa sa mga taong pinakamamahal ko si Nanay Becka. Nakita ko kasi ang mga katangaian ni Mama sa kanya. At pareho pa sila ng kanilang kalagayan bilang mga mapagmahal na ina sa mga anak nilang bakla. Si Mama, may tatlong anak na bading --- ako at ang dalawa pa. Si Nanay Becka, dalawa, parehong nasa ibang bansa. Madalas sabihin ni Nanay Becka na hanggang ngayon ay pinagdarasal niya ang kanyang mga anak na maging tunay na lalaki, na makapag-asawa ng tunay na babae at makapagbuo ng sariling pamilya. Sabi kasi ni Nanay Becka, wala raw matinong lalaki na magmamahal sa amin ng tapat. Paano raw kami pagtanda, paano raw kaming mga bakla kapag nag-iisa na sa buhay. Kaya gusto niyang makapag-asawa --- pati ako ay sinama niya sa kanyang dasal --- ang kanyang mga baklang anak.

Aaminin ko, may punto sa buhay ko na natatakot ako kapag ako’y nag-iisa.

Minsan na akong natakot magmahal dahil ayokong masaktan lamang.

Natatakot akong tumandang mag-isa.

Naisip ko tuloy: Nakakatakot nga bang maging bakla?

Ilang linggong nakakalipas, isang kakilala ang pinagnakawan at pinatay ng kanyang masahista. Nag-iisa siya sa bahay. Masaya nang tumanggap ng mga bisita, estranghero o matagal nang kakilala. Sapat na ang panandaliang ginhawa – at aliw – na dulot ng mga hagod at haplos.

Isang kakilala ang nakipagkita sa taong naging kaibigan niya sa social network. Kumain sila sa labas, nag-inuman, nagvideoke --- hanggang humantong sa kanyang inuupahang condo. Paggising niya kinaumagahan, limas na ang kanyang mga mamahaling gadget, tangay pati ang kanyang MacAir na gamit niya pagsurf sa mga iba’t ibang site kung saan nakakahanap siya ng mga bagong ‘kaibigan’.

Isang kaibigan ang nagtext nang isang madaling araw, humihingi ng saklolo. Nasa presinto siya sa Pasay, kasama sa mga na-raid na kilalang ‘spa’ para sa mga lalaking nangangailangan ng kalinga ng kapwa lalaki. Pahabol niyang text, magdala ng extrang damit. Hubo’t hubad siyang dinala sa kulungan. Laking pasalamat na lamang niya na hindi kasama sa mga nang-raid ang bastos na si Raffy Tulfo.

Isang kakakilala ang nagbahagi ng kanyang karanasan sa Gateway. May nakipagkilala, nagpunta sila sa Sogo. At pagkatapos sinisingil siya ng limang libo. Nang wala siyang mabigay kinuha ang kanyang telepono at Technomarine. Sumigaw siya at nakipagbuno at parehong nadala sa presinto. Umabot na sila ng kinabukasan sa kulunga at kinailangan niya nang humingi ng tulong  sa mga kakilala. Nalaman ng tatay niya, natuklasan ding bading siya.

Ilang kakilala, kasama ang isang matalik na kaibigan, ang HIV positive. Karamihan sa kanila ay mga closeted. 

Isang malapit sa aking puso ang natanggal sa trabaho: sexual harassment ang kaso. Nanghipo raw ng hita ng lalaking kasama sa trabaho. Isang kaibigang matalik ang nagfile ng annulment at inaalipusta ng kanyang relihiyon. Nais lamang niya magpakatotoo. Isang kaibigan ang nagmahal ng todo subali’t pagkatapos ng labinlimang taon, iiwan din pala siya.

Eto ako ngayon, nag-iisa, nag-iisip: Dapat nga ba akong matakot?

Padre Damaso

Araw-araw ay ipinagdarasal ko ang mga pari. Mula sa kapatid, kumpare at kura parokong si Fr. Erik, mga kaibigang sina Fr. Jek at Fr. Herbert, mga kaututang dilang sina Fr. Sander at Fr. Robert at mga kakilala sa iba't ibang Parokya --- maging ang matalik na kaibigang si Fr. Edmond na sa Japan naninilbihan. Kasama ang lahat ng paring nanilbihan sa aming Parokya, naging kakilala through the years, at pati na rin nga yung magpapapari pa lamang. Kasama na rito ang mga obispo, lalo na dati ang aking mahal na si Cardinal Sin at maging si Lolo Gaudencio. At ngayon nga si Archbishop Luis Antonio.

Pero parang di ko yata masabi na kasama sa dasal ko si retired Bp. Oscar Cruz.

Dati-rati ay bilib ako sa tapang niya. At least, told myself then, the old man has balls. Parang si Fr. Robert Reyes noon na sa aking sukat ay maski papaano, may paninindigan, may pinaglalaban.

Pero di ko yata masabi ngayon na hanga pa ako sa 'tapang' ni Bp. Oscar Cruz.

Kung anu-ano ang sinasasabi, kung anu-anong pa-andar na nakakasakit sa dibdib. Sabi nga ni Aling Virgie na di na nagkaanak sa loob ng dalawampung taong kasal, parang hindi pari kung magsalita. Sabi nga ni Dondon na may kinakasamang boyfriend na marangal na nagtratrabaho sa ADB, parang wala si Kristo sa kanyang dibdib. Sabi nga ng kaibigang kong born-again, nasaan ang compassion na tinuturo ni Hesus?

Pero di ko yata tanggap na ganun talaga si Bp. Oscar Cruz.

Matapang na magbibigay ng opinyon, malakas ang loob na tumira sa pamahalaan --- ayos lang sa akin ang mga ganun. Ang sa akin lang, sana liwanagin niya na retired at tired bishop na siya. Ibig sabihin, hindi siya kinatawan o spokesperson ng anuman o sinuman. Sana liwanagin niya na ang kanyang opinyon o anumang pinaglalaban ay kanya lamang. Hindi sa CBCP, hindi sa samahan ng kung ano, hindi sa buong Simbahang Katolika. Ang masakit napaka-media savvy niya eh. Nagpapresscon, nagpapa-interview,  at nagpapadala ng press releases. At lahat ng gusto niyang sabihin ay patungo sa pangheadline na pagpapakontrobersyal. Tawag diyan, media prostitute. Gagawin lahat, madiyaryo lang.

Pero di ko yata matanggap na may pinaglalaban talaga si Bp. Oscar Cruz.

May nagsabi sa akin, noong panahon ng martial law, hindi yan kumikibo. Sa gitna ng pandaraya at pagnanakaw, karahasan at kawalan ng katarungan sa rehimen ni Gloria, parang martial law din --- at si Bp. Oscar Cruz, ang tanging pinaglaban ay jueteng. At ngayon, sa gitna ng mga issues ng RH at Impeachment, ang matapang na si Bp. Oscar Cruz ay tila si Joker Arroyo lamang. Tumatanda ng paurong. Ang pinaglalaban niya ay para sa doon higit na makikinabang; ang pinaglalaban niya ay hindi ayon sa pamamaraang turo ni Hesus.

Pero di ko matanggap na ang buong Simbahan ay nadadamay dahil kay Bp. Oscar Cruz.

Sa isang thread, kung alisputahin ang mga pari dahil kay Bp. Oscar Cruz ay ganun-ganun na lamang. May nagpost na kaya tumalikod sila sa pagiging Katoliko dahil sa mga alagad na tulad ni Bp. Oscar Cruz. May kung anu-anong tawag o bansag sa mga taga-Simbahan dahil sa inis kay Bp. Oscar Cruz. Pati ang ibang relihiyon ay nakisama at nakisawsaw sa pangungutya dahil sa galit kay Bp. Oscar Cruz. Ikaw na , Bp Oscar Cruz, ang makabagong Padre Damaso.

Pero di ko yata  masabi ngayon na hindi ko dapat ipagdasal si Bp. Oscar Cruz.

Sa aking pagninilay kaninang umaga sa Misa, tamang-tama dahil ang Ebanghelyo ay tungkol sa pagtawag ni Hesus ng kanyang mga apostoles, naisip ko si Bp. Oscar Cruz. Si Hesus hindi nagsisino, hindi namimili, walang diskriminisasyon. Ang kanyang mga alagad ay mga halos tinanggihan ng lipunan, nabansagan pang makasalanan ang ilan. Ganundin din si Bp. Oscar Cruz. Tinawag ni Hesus bilang kanyang alagad. May kasalanan sa lipunan, may atraso sa mga naaaping kababayan. Pero pinili pa rin siya ni Hesus.

Bago matapos ang Misa kanina, pinikit ko ang aking mata, kasama na si Bp. Oscar Cruz sa aking dasal.

Kagandahang asal sa pagdalo ng Misa

Ayoko namang maging Pariseo o Paulino na nabuhay sa pagmamasid sa Misa, paghahanap ng mali o paghihintay ng pagkakamali. Pero napagnilayan ko lamang na gamitin ang 'power of social networking (ito rin naman ang sabi sa amin sa Ministry for Social Communications ng Archdiocese of Manila) sa pagbibigay paalala sa mga tamang gawi sa pagdalo ng Misa. Ito naman ay opinyon lang na maaring maging pakiusap sa mga kababasa at maaari ring gamiting gabay ng iba. I will make it as light as possible para di naman self-righteous ang projection ko. Again, hindi ako Paulino.

1. Maging conscious sa time. I am sure kung ikaw ay matagal nang parokyano ng isang Parokya o madalas ka nang magsimba sa isang Simbahan, alam mo na dapat ang Mass Schedule. Kung special celebration/feast naman, announcements are being made to inform the parishioners or you can simply call the office to verify.

Pero yung iba, sadyang mahilig sa dramatic entrance. Darating nang late, tapos gusto pa uupo sa harapan, makikipagbeso-beso sa kakilala, titingin sa orasan na parang ang pari pa ang mali sa oras. Yung iba darating after ng homily, tapos pipila sa communion. At ito ang pinaka-jologs sa lahat, darating sa kung anong aabutan tapos aattend uli sa susunod na Misa para mapakinggan yung na-miss tapos aalis uli pag dumating na sa portion na kung yung naabutan nung unang Misa. Parang sine lang. E naman, pati sine ngayon e may oras na, nagpapalabas ng tao kapag tapos na palabas at di na puwedeng ulitin.

Yung iba, mahilig din sa dramatic exit. Kapag communion, aalis na, wala nang keber sa final blessing. Kapag may mass announcement, aalis na, yun tuloy di alam na may cancel pa lang ganito, may ganun pa lang activity, tapos magsasabi na 'they were not informed...' Hay.

Paalala No. 1: Huwag ma-late para hindi rin late ang biyaya.

2. Maging concious sa suot. Dito ay medyo guilty ako. Kasi dati pagkajogging ko ay nagsisimba ako daily ng 5:45AM. Pero hindi naman ako nakasando o nakasuot ng pawisang t-shirt. Usually may baon ako at nagpapalit ng pantaas. Pero lately di ko na ginagawa (sa gabi na ako nag-ssprint o rowing) ang ganun. Kaya naka-John Lloyd get-up na ako pag nagsisimba sa umaga.

Pero yung iba, kahit Linggo, nakakaloka. Naka-shorts, nakaduster, naka-Pek shorts, naka tanktop...Hindi naman kailangan dumating ng naka-gown o nakatuxedo. Dahil tayo ay Simbahan ng mga Dukha, maski simpleng kasuotan ay pwede na. Payak subali't kaaya-ya.  Hindi yung parang napadaan ka lang o pupunta sa mall (yung iba nga pagpupunta sa mall ay todo outfit, pero pag Misa parang galing sa banig). Pagdating dito ay idol ko si Tatay Pinong Sayo, as in naka Sunday Best talaga siya pag nagsisimba. Noong  bata pa kami, Sabado pa lang ng gabi ay nakahanda na ang 'magara' naming suot pangsimba. Meron kaming ganung set of wardrobe 'pang-simba'.

Paalala no. 2. Huwag magsuot ng kung anu-ano. Ikaw din, baka mahubaran ka ng biyaya.

3. Maging gising sa Misa. Naalala ko tuloy si Fr. Ferdie Fajardo. Sabi niya minsan sa kanyang homily sa isang 5:45 Mass, kayo naman sinasayang niyo ang paggising nyo ng maaga, sinasayang niyo ang pagbibihis, sinasayang niyo ang paglagay ng lipstick kahit lagpas...matutulog lang pala kayo sa Misa. Kapag Simbang Gabi naman, 3AM pa lang ay puno na ang Simbahan...pero pagdating ng Misa, kalahati nito ay mahimbing na ang tulog sa loob ng Simbahan habang ginaganap ang pagdiriwang.

Pero yung iba, kahit hindi maaga o Simbang Gabi, sadyang tinutulugan ang Misa. Nakakaantok daw si Father...E yung iba nga, wala pang homily, nakapikit na. Naalala ko tuloy ang nasirang Dakilang Manunulat, napahimbing ang tulog niya sa Misa, tapos naalimpungatan, biglang tumayo habang ang lahat ay nakaupo at biglang lumabas ng Simbahan. Noong na-realize niyang hindi pa tapos ang Misa, bumalik siya sa kanyang upuan.

Paalala no. 3 Huwag matulog sa Misa, either tutulugan din kayo ng biyaya o baka hindi na kayo magising ng tuluyan.

4. Maging magalang sa Misa. Hindi ko maintidihan kung bakit kailangang sumingit sa pila kapag communion. Parang maabusan ng hostia. Hindi ko alam kung bakit kailangang kasama ang alagang aso sa loob ng Simbahan at nakapuwesto pa talaga sa harapan. Hindi ko alam kung bakit kailangan mag-chikahan habang nagmimisa. Hindi ko alam kung bakit kailangang sumiksik sa isang pew e ang dami-dami namang ibang pew, para maganda ang view kay Father?

Pero yung iba, sadyang inakala na  'social gathering' ang Misa. May super-friendly na lahat kinawayan o nakikipag-beso-beso kahit na habang may Misa. May sobrang suplada namang ayaw makipag-Peace be with you at parang bahong-baho sa paligid na nakatakip ang ilong buong Misa. May maingay na akala mo nasa videoke lang. Ok lang naman kumanta ng malakas kahit wala sa tono dahil ito ay pagpupuri sa Panginoon at aktibong pakikilahok sa Misa. Pero yung makipagdaldalan, yung mag-ikot ng mata at maghanap ng crush o kakilala, yung mamintas o maghanap ng mali sa iba lalo na sa lector, yung itsismis si Father o yung kasamahan sa organization, yung kumanta ang choir na sila lang ang may alam ng kanta...ito ay hindi na pakikilahok sa Misa. Ito na ay pagtalampasan sa esensiya ng pagdiriwang ng Eukaristiya.

Paalala no. 4. Huwag bastusin ang Misa at ang ibang nagsisimba. Kayo rin, baka kunin na kayo ni Lord.

Turo-turo

Ang wikang Filipino ay sadyang mabulaklak. Ang isang salita ay maraming ibig sabihin at nagagamit sa iba't ibang pamamaraan. Tulad ng salitang TURO. Maaaring gamitin  sa pagbibigay aral o to teach at maaari rin namang gamitin sa pagtukoy ng bagay, tao o lugar o to point. Namukadkad pa ang salitang turo at namunga ng salitang turo-turo, isang kolokyal na turing sa mga karinderya o maliit na nakinig  kainan.


Sa Ebanghelyo ngayon (John 1:35-42), parehong ginamit ang ibig sabihin ng turo.Tinuro (point) ni Juan Bautista kay Andres ang nagdaraang si Hesus at sumunod ang alagad sa Dakilang Guro. Sumama si Andres at nakinig sa turo (teachings) ni Hesus. Pagkatapos niyang makinig sa turo ay ibinahagi niya ito sa kanyang kapatid, Simon Pedro. Tinuro niya rin sa kapatid ang Panginoon at pareho na silang naging alagad. Sa kinalaunan, ang mga alagad na tulad ni Andres at Simon Pedro ay silbing tagapagpatuloy ng misyon upang magturo-turo (to teach and to point).


Hinahamon din tayong magturo-turo. Hindi sapat na kilala lang natin si Hesus. Hindi sapat na sinasabi nating nasa puso at isipan si Hesus. Dahil si Hesus ay hindi sinasarili, hindi tinatago, hindi nasa loob lamang ng Simbahan o pook-dasalan. Si Hesus ay tinuturo (point) sa iba upang sila rin ay makakilala rito at makapagbukas ng puso sa pagtanggap. Ang salita ni Hesus ay tinuturo (teach) upang makapamuhay ang lahat ayon dito. Ito ay binabahagi at pinapalawig upang lahat ay makaranas ng kaganapan ng buhay at matikman ang mga munting langit dito sa lupa pa lamang. 


Si Hesus ay tinuturo (point) sa iba, sa kapwa --- dahil Siya na mismo ang nagsabi, Siya ay makikita sa bawa't isa, lalong lalo na sa pinakamaliliit nating kapatid. Si Hesus ay tinuturo (teach) sa lahat --- dahil sa Kanya lamang natin magagagap ang wagas na Pag-ibig.


Ang turo-turo ni Hesus ay punumpuno ng pagkain ng buhay, punumpuno ng biyaya. Ang turo-turo ni Hesus ay bukas para sa lahat. Tayo nang sumama, makibahagi at magbahagi sa pagtuturo at pagbibigay turo.

Kati Wala

...the Lord answered [her], '[Martha, Martha], you are worried and distracted  by many things; there is need of only one thing.'

Lately ay inaatake na naman ako ng matinding allergy. Kinakati ako in other words. Huling atake sa akin nang ganito ka-fierce ay noong Baguio retreat, as in buong leeg ko ay nabalutan ng makapal at pulang-pulang rashes. This time hindi lang leeg, pati magkabilang tenga, magkabilang pisngi, at ang nakakatakot ang paligid ng mga mata ni Angelita. Naiirita ako kasi madalas kapag nag-iisip ako ng malalim o yung tipong matutulog na lang ako ay umaatake siya. Yung tipong gusto kong magbabad sa whirlpool o itali ang aking mga kamay o burahin ang aking buong mukha.

Ayokong isipin na kaya ako nagkakakaganito ay dahil pressured ako. Sabi ko nga sa huling post ko sa facebook, I am not going to panic. Napost ko yun dahil one week to go ng party for kids, ang dami pang kulang, wala pang pledges for this and that, walang for pick-up. Hay. Hindi rin naman ako stressed o anxious o worried. It seemed that we were running out of time but I needed to be composed. And take a pause and PRAY.

Isang pikit ko lang ng panalangin, ayun may text na si Liz. May pasabi na si Dodjie. May tawag na mula kay Eli. May tawag na from Calgary. May message na from Ireland. Yung iba galing sa mga taong sa FB ko lang na-contact. Yung iba halos 20 years kong di nakikita. Yung iba, hindi ko talaga kakilala. Lahat sila, pinagkatiwala sa akin ang kanilang tulong upang mabigyan ng kaunting saya ang 200 bata ng Sampaloc.

Hindi ko alam kung bakit ako nangangati o bakit ako may allergy. Ang alam ko lang, hindi mawawala ang aking KATI. Ang kating makapaglingkod, the itch to serve. Ang kating makapagpasaya, The itch to make people happy. Ang kating maging alagad ni Hesus, The itch of discipleship.

Yun ang aking hangad: maging katiwala. At lahat tayo, hindi lang sina Beng, Liz, Dodjie, Gov Vi, Madam Nympha, Arnan, Bong, Eli, Che, Charles, Chu, Kris at iba pang tumugon [ pati rin yung mga nagpasabi na pass muna sila this year] ang kasama kong KATIWALA ni Hesus. Lahat tayo, lahat kayo. Sa mga munting pamamaraan, maaari tayong maging katiwala sa paglilingkod sa ating malililiit na kapwa.

Kasama sa dasal ko ngayon na mawala na aking pangangati sa katawan, pero sana, huwag mawala ang KATI NG PAGLILINGKOD, ang pagigiging KATIWALA. 

Trying new things at 44

I am 44 and I want to learn and explore more.

Yesterday, I pushed myself to go to a higher level of Yoga. After all the flexing, stretching and balancing, I thought I was ready to twist or be twisted. Back in grade school, I was the champion in Bending Bodies Game.  I dreamt of becoming a gymnast, Nadia Comeneci was my hero. But I never really pursued that. I procrastinated all my life. But yesterday I was as stubborn as a fearless child:  resolved to join the more  difficult Yoga class.  I flexed my body like never before. Like I stood on mid-air. Like I flew and soared. I was like my hero, graceful in every execution and installation. At 44, I am ready to do more.

And you think the 'higher' Yoga was enough for me? No, I went on to join another group exercise. This time, 'ang nakakawalang poise' called Body Combat. I looked at my 'classmates' and talked to myself aloud: Tonichi, if these people can do it, why can't you?  When the class started, I am humbled and must be humiliated at first. My classmates moved like butterflies that stung like bees. They punched, they boxed, they kicked  --- they knew the steps, they knew the moves, the routines. They are Alis and I was just Nonito --- no, a nobody. For the first round, I thought of giving up. I was near the exit, I can just leave without being noticed. Nobody noticed me anyway when I came in. I learned that in that class, there's no special treatment for new students. It's either you join them at the floor, watch and learn, or walk out that door. But yesterday I was like a caterpillar that's so excited to be a butterfly that stings like a bee. Yelled to myself: This is it Tonichi! Punch, Box, Kick, Jump, Cut, Jab! I knew I was 'mukhang tanga' in following and missing the routines. But at the end of last round, I was standing like Ali or Manny or Nonito --- no, I was just Tonichi. Fierce and fearless. At 44, I am reinventing and rediscovering myself.

What will I do next?

Maging sunshine para sa iba

I've got sunshine on a cloudy day...' - My Girl.

Maulang araw na naman sa ating lahat. Traffic, may kaunting baha, basa sa paligid, mahirap magpatuyo ng damit, nakakatamad kumilos, nakakaantok --- at marami pang ibang 'sickness' na bitbit ng ulan. Pero sa ibang tao, araw-araw umuulan. Araw-araw may pinagdadaanan. May problema, may balakid sa pangarap, may bitbit na alahanin. Every day is cloudy for some people due to their problems, worries, anxieties, and fears.

Maaaring walang pang-tuition, walang pambayad sa Meralco, walang load. Iniwan ng boyfriend, binasted ng pinakasisinta, pinagpalit sa iba. Maaaring bumagsak sa exam, di pumasa sa interview, di nakasagot ng maayos sa recitation. Maraming ulan na pinagdadaanan. Maaaring ambon o bagyo sa ilan, pero alahanin pa rin para masira ang araw ng sinumang may bitbit nito.

Kaya sana, maging sunshine tayo para sa kanila. Huwag nang magsuplada. Iaabot na yung bayad sa jeep at huwag nang magbingi-bingihan. I-hold na yung elevator para makasakay si Ate na maraming bitbit (literally and figuratively). Umusog na ng kaunti para maging komportable yung iba maski papaano. Paunahin na yung nagmamadali, huwag nang mainis. Huwag nang magpakanega, huwag nang bumisina nang bumisina. Huwag nang sumimangot o magmura. Huwag nang mambara, huwag nang kumontra sa post nag may post, huwag nang magcomment sa wall ng iba kung alam mong ikakasama lang ng loob niya. Huwag nang mangflood ng mga hinaing o reklamo mo sa buhay. Hayaan na rin yung mga flood ng flood, tweet ng tweet --- tandaan, may pinagdaraan nga lang at maaaring sa social network lang may kumakausap sa kanila.

Hindi naman kailangang kumandirit o mag-ballet sabay awit nang 'goood morniiing sa inyooooooo'. Smile lang ayos na. Sige samahan na rin ng Good Day o Seize the Day parang McDonalds lang. Basta mahalaga, maski papaaano, nakapagpagaan tayo ng pakiramdam ng iba. Malay mo, yung binati mo ng Good Morning e manghoholdap pala ng banko dahil desperado na. Pero dahil binati mo siya, nagbago isip at hinarap ang araw ng may pag-asa.

Sa Ebanghelyo ngayon [Luke 21:5-11]. , panay katapusan ang pinahayag ng Panginoon: katapusan ng templo, katapusan ng Jerusalem, katapusan ng sanlibutan. At maraming tao na parang ganun ang pakiramdam araw-araw. May lindol sa paligid, may kulog sa dibdib, may delubyo sa isip, may kalamidad na sa kanila'y bumabagabag, may digmaang nananaig sa kanilang ginagalawan, may taggutom sa hugkag na pagkatao at tagtuyot sa pagod nang mga puso.  May ambon, may bagyo, every day is cloudy.  Pero binibigay ni Hesus ang walang katapusang awa at pag-asa, walang katapusang pag-ibig at pagmamalasakit, walang katapusang kaligtasan. Si Hesus ang tunay na Sunshine ng ating buhay na nagbibigay liwanag araw-araw, si Hesus ang nagbibigay gabay para malagpasan anuman ang ating pinagdadaanan.

Nawa'y tulad ni Hesus, maging sunshine tayo para sa iba. Smile.

Huling Asa

This is the last time that I will write or talk  about him. Tawagin na lang natin siyang Asa Boy. Siya ang laman ng  ilang blog, siya rin ang laman ng kuwento ko sa ilang kaibigan kong hiningan ko payo ng kung go or no go. Apparently, no go na talaga. At kahapon nga, natuldukan na ang anumang natitirang pag-asa na maging kami nga.

May common friend (CF) kami, nagkita kami kahapon sa gym. Sabay kaming nagbuhat. Alam ni CF na ayaw ko nang pag-usapan si Asa Boy. Pero kahapon, while he was spotting me on incline press, sinabi sa akin ni CF na nagpaalam na si Asa Boy sa kanya.

Paalam? Mag-aabroad?


Uy, biglang naging interesado...


Wala lang, gusto ko lang malaman...


Wag na, baka magalit ka lang...


May mga bagay na sana nga hindi na lang natin nalalaman o hindi na lang pinaalam. Pero dahil sinimulan na ni CF, hindi ko na siya pinigilang magkwento.

Hindi siya mag-aabroad, sasama na kay Senator.


Si Senator ay ang kanyang kliyente. Mayaman siguro, hindi ko alam. Maganda siguro estado sa buhay, hindi ko alam. Noong nag-uusap pa kami ni Asa Boy ay hindi ko tinatanong ang tungkol sa kanila ni Senator, bilang respeto. Nagkuwento siya tungkol rito pero hindi ako nagtatanong. Minsan tinutukso ko siya rito, pero naiinis siya pag ginagawa ko to. Honest naman si Asa Boiy na madalas siyang regaluhan ni Senator. Alam kong may hindi siya sinasabi tungkol sa kanila ni Senator, pero hindi nga ako nagtatanong. Pero ngayon parang ang dami kong tanong.

Ibabahay na siya ni Senator?


Sila na ni Senator?


Paano na trabaho niya? Kay senator na siya magtratrabaho? Kay Senator na siya aasa?


Paano na kami? Paano na ako? Asa pa ako?


Hindi na, hindi na talaga. Sabi nga ni CF, mukhang kiniwento sa kanya para ipaalam na rin sa akin. Para matapos na ang lahat, para mawala na anumang natitirang pag-asa. Sabi ko nga, wala naman talaga siyang maasahan sa akin. Hindi ko naman kaya ang ibinibigay a sa kanya ni Senator. Hindi ko kayang tapatan, hindi ko sasabayan.

Pero sabi ni CF, hindi naman pera o materyal na bagay ang inaasahan sa akin. Sabi raw ni Asa Boy, umasa raw siya na may patutunguhan kami. Umasa raw si Asa Boy sa akin, sa aming dalawa bilang isa. Pero dahil sinabi ko raw na wala, umasa na lang siya ibang bagay. Umasa na lang siya kay Senator.

Hay. Promise, last na ito.

In fairness to me

Sa aking  FB status kahapon, tinanong ako ng isang kaibigang pari kung sino kaaway ko. Sabi ko, wala akong kaaway. Ang boring na nga ng buhay ko kasi matagal-tagal na rin akong walang kaaway. Not that I wish for it, nakakapanibago lang. And I like the change, I like the peaceful difference of not having an enemy.

Pero alam kong may mga taong ngitngit o galit sa akin. Ang nakakaloka, hindi ko alam kung bakit. Para bang nagising na lang sila isang umaga at nag-usap-usap na huwag nating pansinin si Tonichi. Pero alam ko rin naman na noon pa man, may something na yung friendship namin. It stood on a hollow ground. Shallow. Didn't blossom or grow. Sa simula mo lang, wala nang spark o magic.

Ang masakit, ako palagi yung kontrabida, ako palagi yung suplada, ako raw yung namimili, ako raw yung hindi mabait.

Sigh.

In fairness to me, hindi ko naman hinahangad na sabitan ng medalya sa pagiging pinakamabait. Pero nagsusumikap akong MAGPAKABUTI. Hindi rin ako nagpapanggap na mabait na laging nagbibigay ng kung ano-ano, tapos may agenda pala. Tapos maninira pala ng kapwa. Tapos sasaksakin pala sa likod ang mga taong di nila gusto. Magpapanggap na mabait, itataas ang sarili at magmamalaki. Sige na, kayo na ang mabait. Basta ayokong masiraan ng bait.

In fairness to me, hindi ako namimili ng kaibigan. Sa dami nang naranasan kong rejection, sa dami kong kakilalang bading na biktima ng di pagtanggap ng lipunan --- ako pa ba ang magiging choosy? Dun sa may tunay na nakakakilala sa akin, makikita na pati sa sikyu, tricycle driver, nagwawalis ng kalye e chumichika ako.At kinukuha akong ninong ng mga anak nila kahit hindi ko naman sila close. (Hindi ko na nga mabilang inaanak ko, basta lagpas 45 na.). That's the point, aminin na natin, namimili tayo ng kaibigang pwedeng sabihan ng sikreto o talaga ka-close. Namimili tayo ng taong pwede tayong humarap ng walang make-up o maskara. Namimili tayo ng kaibigang pwedeng  tumawa ng malakas na kita ngala-ngala. Hindi yun pagiging choosy, hindi yun rejection. Sadyang may iba't ibang level lang talaga ng pagkakaibigan.

At hindi ko pinipilit na kailangan e paakyatin mo rin ako sa kuwarto mo. Hindi ko rin pinipilit na isama ako sa lahat ng lakad sa lahat ng oras. Hindi ko rin pipilitin na maging Ninong ng anak mo. Sadyang may kaibigang para sa tamang oras, lugar at pagkakataon. At may kaibigan ding pang-all around, pang all the time. Mayroon din naman kaibigang may parameters. Aminin man natin o hindi.

In fairness to me, hindi naman talaga ako si Lucy Torres na Miss Congeniality ang special award.  At lalong hindi ako si Sharon Cuneta na Miss Photogenic ang award dahil laging naka-smile at lahat favorite. Pero hindi ako suplada. Para lang akong si Gretchen Barretto. Hindi suplada, maganda lang talaga.

In fairness to me, ayoko nang maging kontrabida. Tapos na ang episode na pagiging Cherie Gil at Gladys Reyes ko. Hindi naman talaga ako bad. Pero para na akong kinahon sa ganitong label. Minsan nakakainis, minsan nakakaiyak, minsan nakakagalit, minsan sabay-sabay na emotions. Eto ka na nga, nagsusumikap na magpakabuiti pero nakatatak na talaga sa'yo na bitch ka, bad ka, mataray ka Tonichi, kilala kita Tonichi pala-away ka...

Sigh.

In fairness to me, I know I have mellowed, I have matured gracefully and beautifully. I am not picking my battles, on the contrary, I am not picking any. Yung mga dating kaibigan na ayaw na sa akin, so be it. Ganun talaga. I will take comfort to the fact na wala naman akong atraso sa inyo. Ang alam ko lang, alam na lahat na bading ako, kayo hindi...mahirap talagang itago yan, mga neng.

In fairness to me, I am Gretchen Barretto. You want war? I won't give you war, because I am enjoying this peace so much. Maiinggit na lang kayo mga girlash.

.